Είναι
αδιαμφισβήτητο πως ο δημόσιος τομέας της χώρας μας βρίθει ποικίλων προβλημάτων
και παθογενειών, με αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές να ταλαιπωρεί, αντί να
εξυπηρετεί τον κύριο λόγο ύπαρξής του, δηλαδή την ανταποδοτική παροχή υπηρεσιών
προς τους πολίτες, στη λογική της μερικής αναδιανομής του πλούτου, όπως αυτή
διέπεται από τις αρχές του κοινωνικού κράτους και του κράτους πρόνοιας. Η κυβερνητική
πολιτική, ωστόσο, υπό τη δαμόκλειο σπάθη της Τρόικας περιορίζεται σε
διαχειριστικές πρακτικές που πόρρω απέχουν από την ουσιαστική εξυγίανση και την
αναβάθμιση των δημοσίων υπηρεσιών, καθώς δομούνται στη βάση της στείρας ικανοποίησης
των προθεσμιών που θέτει η Τρόικα για τη μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων,
μη λαμβάνοντας υπ' όψιν πέραν από κοινωνικά και ανθρωπιστικά κριτήρια, που
έχουν απολεσθεί προ πολλού, την αποτελεσματικότητα των δημοσίων επιχειρήσεων
